Herinnering

Vaak denk ik aan 't verdwenen leven,
aan wie je was en wat je zei,
aan alles wat je hebt gegeven,
nabij was, ons zo trouw terzij.

Dank denk ik aan de laatste uren
‘t moment waarop je niet meer vocht.
Jouw leven zou niet lang meer duren
toen stil mijn hand de jouwe zocht.

Zo woordeloos en stil verslagen,
zo machteloos, ons samen-zijn.
maar kostbaar ook die laatste dagen
want liefde droeg de diepste pijn.

Nu wil ik aan je laten weten
dat het leven verder is gegaan
maar wie je blijft zal ik nooit vergeten
mijn hart draagt liefdevol jouw naam.

Ik blijf het aarzelend herhalen
dat troostend licht mijn reis omgeeft:
jij bent naar ’t Vaderhuis gedragen
door Hem, wiens geestkracht in mij leeft.

Kees Hoogendoorn - November 2016

Andere gedichten

Als een licht op onze wegen